Esta suspensión da función da Autoridade (simbólica) é o rasgo crucial do Real que se adiviña no horizonte do universo ciberespacial: o momento a implosión, cando a humanidade se atopará ante o límite imposible de transgredir, cando se disolverán as coordenadas do noso mundo da vida social. Nese momento, as distancias desaparecerán (poderei comunicarme ao instante por teleconferencia con calquera parte do globo); calquera información, sexa texto, música ou vídeo, será inmediatamente accesible a través da interfaz. Sen embargo, o reverso desta suspensión da distancia que me separa de calquera extrano na outra punta do globo é que, como consecuencia da desaparición gradual do contacto ca “realidade” física do outro, un veciño deixará de ser un veciño, e verase progresivamente reemprazado por un espectro na pantalla; a dispoñibilidade xeral provocará unha claustrofobia insoportable; a xente experimentará o exceso de eleccións dispoñibles como unha imposibilidade de elexir; a comunidade universal directamente participativa será aínda máis excluínte con aqueles que non poidan acceder a ela. Trala utopía dun ciberespacio que abre infinitas e ilimitadas posibilidades de cambio no futuro, de múltiples e novedosos órganos sexuais, etcétera, etcétera, ocúltase exactamente o contrario: a imposición dunha clausura sen precedentes. Isto é, pois, o Real que nos agarda, e todo intento de simbolizar esta realidade, dende o máis utópico (as celebracións “deconstruccionistas” ou New Age do potencial emancipador do ciberespacio) ata o máis negro e distópico (a perspectiva dun control absoluto por unha rede informatizada de poder case divino), son so iso, outros tantos intentos de negar a verdadeira “fin da historia”, o paradoxo dunha infinitude moito máis opresiva que calquera confinamento que poidamos coñecer hoxe. Así as cousas, non sería a anorexia informativa, o rexeitamento desesperado a aceptar calquer información, unha das reaccións posibles ante a tendencia do ciberespacio a encher demasiado os baleiros?

Slavoj Žižek
Lacrimae Rerum

Esta semana poderemos ver no C.S.O. Casa das Atochas un novo concerto de gafapastismo ruidista, que é como nos califican algúns das Atochas; algo que a mín me fai bastante gracia, aínda que a outros non tanta. Os máis dos que veñen tocar o día 19 son do Sur galaico e xa coñecidos por todos paisanos iniciados nestes terreos, coa excepción de Ranter’s Bay do que nunca escoitei nada e que descubrirei o próximo xoves. Por se alguén quere familiarizarse previamente co traballo dos interfectos, aquí van os enlaces de rigor: Carlos Suárez, Durán Vázquez, Mdmme, Ranter’s Bay.

Será o xoves día 19 de agosto ás 21 h (esperemos) no C.S.O. Casa das Atochas (Rúa Atocha Alta 14, A Coruña). Vémonos alí!

Ata entón non creo que publique máis nada, pode que máis anuncios de concertos se lle cadra.

Xa comezou unha nova edición do ArtExSonora, a terceira ata o momento. Aínda que non o avisei por aquí xa tivo lugar o primeiro concerto, por parte do grego Ilios e o próximo xoves 22 terá lugar o segundo. Desta volta será o galego LDRTFS o que faga tremer os cimentos do MACUF da Coruña. Será ás 21 h e a entrada gratuíta coma sempre.

Quedan pendentes concertos de Tzesne + Paralux e de Joaquín Lana + Laptop Orchestra, para máis información acudide á páxina da mostra.

Volta Rinus Van Alebeek a terras galaicas acompañado pola checa Gabriela Vaskova, a última vez participou servidora mais desta volta non vou poder nin ir a velo. Recoméndoo especialmente porque será tamén o debut de Nice Girls Who Become Pornstars And Then Monsters, que foi o nome que escolleron Joaquín Lana (non precisa presentación) e Alejandro Durán (“O moteiro de Ferrol”) para xuntar forzas e deixar os oídos ven limpiños de cera aos que lles apeteza acudir a outro novo concerto destes “gafapastas del ruido” (sic).

Será no CSO Casa das Atochas o próximo día 1 de xullo ás 21 h.

Collédeos se podedes! Ademais do dúo Guionnet – Murayama estarán Niebla Fascista, Plu de Mekanisms (Loty Negarti e Ibon RG) e Mikel R. Nieto.

Será o día 20 de de xuño en le Larraskito, estrada Rekalde-Larraskitu 33 4º, Bilbao a partir das 20 h.

Máis información na páxina web do CineClube de Compostela.

Este ano haberá expedición galega para participar no Zarata Fest: Joaquín Lana, Alejandro Durán e máis eu iremos para alá e tocaremos o 28 e máis o 29 de maio. Servidor terá o pracer de repetir como Saliva xunto a Ibon RG.

Será os días 28 e 29 de maio no L’Mono (Andrés Isasi 8 2D, Bilbao) a partir das 20.00. Para máis información, acudir aquí.

Golden Cup é o proxecto en solitario de Luca Massolin (8mmrecs, Golden Jooklo Age), unha figura activa das novas xeracións da música italiana e agora residente en Portugal. Os instrumentos usados son cordas (guitarra, baixo, mandolina), voz e electrónica analóxica. Aléntao a súa fascinación polas obras dos pioneiros da música electrónica, o rock de guitarras dos primeiros 70 así como a improvisación cósmica, o minimalismo e o free jazz.

Freudi é unha conxuración entre Michele Mazzani e Aldo Becca (Palustre) e o nómada baseado en Boloña Davide Simonetti (Sethevoltracks). A miúdo perdidos na parafernalia do ruido con ultra-delay, hoxe en día están interesado no son do drone minimalista e os bucles de cinta de voces humanas, resultando unha experiencia altamente subliminal.

Isto será o próximo martes 18 de maio ás 20.30 no C.S.O. Casa das Atochas (Rúa Atocha Alta 14, A Coruña).

Lars Ulrich: We want you to be a real member of this band not just a
hired man. We’d like to offer you… Basically to show you how serious
we are about this… To offer  you a million dollars to join our band
right now.

Robert Trujillo: (Risas), (xemidos), (cubre a cara coas mans).

LU: And… Um… As a kind of good faith thing, as about how serious we
are…

James Hetfield: It’s an advance… It’s an advance on sub-percentage
you’re gonna be making with the band.

(cambio de plano)

JH: Here’s money up front, to (get) kicked in and inspired and… This
is a reality, this is my future, this is what reality can hold for me
with my new family.

RT: Ufff… I can’t really talk right now.

Real como a vida.